enbastanOKUresimlereBAKvideoIZLEbanaULAS

2 Ağu 2009

Varlığımın Yokoluşu, Karanlığın Doğuşu

Kanattı isabet eden her taş kanatlarımı
Düşüp sığındım karanlığın ininde titredim hareketsizce
Gözyaşlarıma doydu toprak
Uykulara daldım mezar taşının üzerine ismimi kazıyarak
Gecenin tam boğazından kesti seslerini
Kör sağır dilsiz bir bıçak

Ölüm iki kez çaldı kapısını tabutumun
En sevdiği kefenimi giydim durdum
Avuçlarımın arasında sıkı sıkı nefesimi tuttum
Rengi grileşti tenimin soldum

Ve şimdi
Karanlığın içinde bir yolculuk var
Önümde tuzaklar
Karanlığın içinde bir çocuk var
Ölüme yakın hayata uzak benim kadar

2 Rapor Yaz:

Kasımpatı dedi ki...

Çok güzel yazmışsın,ama karamsarlık iyice tavan yapmış.
Karanlığın içindeki çocuk hayata yakın olmalı. Bak başlığı değiştirdim bile:
''Varlığımın Doğuşu,Karanlığın Yok Oluşu''
Kal sağlıcakla..

İntihar Süsü dedi ki...

Teşekkürler sevgili kasımpatı. Her zaman ki gibi karamsarım işte.. Karanlıkta ki o çocuk hayata yakın olmak istemiyor artık çünkü onu hayattan soğutmuşlar..

¤ Son Raporlananlar ¤

¤ Sosyal Ağlar Zımbırtısı ¤

Facebook Profilim Aptal Twitter Bu Boş Rss Takip